Imodium Instant
(loperamid)

BIEGUNKA » Leki przeciwbiegunkowe » Leki hamujące biegunkę||Wyniki wyszukiwania:

Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej: 6 szt. i 12 szt. 1 tabletka zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu.
Dawkowanie: Tabletkę należy położyć na języku, poczekać aż się rozpuści i połknąć ze śliną. Nie jest potrzebny płyn do popicia.
Objawowe leczenie ostrej i przewlekłej biegunki
Dorośli i dzieci powyżej 6 lat:
Ostra biegunka: początkowa dawka to 2 tabletki dla dorosłych i 1 tabletka dla dzieci, a następnie 1 tabletka po każdym kolejnym luźnym stolcu.
Przewlekła biegunka: dawka początkowa to 2 tabletki na dobę dla dorosłych i 1 tabletka na dobę dla dzieci; tę początkową dawkę należy zmodyfikować aż do momentu uzyskania od 1 do 2 normalnych stolców na dobę, co zazwyczaj osiąga się poprzez stosowanie dawki podtrzymującej wynoszącej 1 do 6 tabletek na dobę.
Dawka maksymalna w ostrej i przewlekłej biegunce wynosi 8 tabletek na dobę dla dorosłych i dzieci; u dzieci dawka leku musi być dostosowana do masy ciała (3 tabletki na 20 kg masy ciała na dobę). Nie należy stosować dawki większej niż maksymalna zalecana dawka. Leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat.
Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki związanej z zespołem jelita drażliwego
Dorośli od 18. roku życia
Początkowa dawka - 2 tabletki na dobę a następnie 1 tabletka po każdym kolejnym luźnym stolcu lub według dawkowania uprzednio zaleconego przez lekarza. Lek można stosować przez okres do 2 tygodni przy powtarzających się atakach, jednak nie dłużej niż przez 48 godzin przy pojedynczych napadach biegunki. Dawka maksymalna w biegunce związanej z zespołem jelita drażliwego - 6 tabletek na dobę.
Podmiot odpowiedzialny: McNeil Healthcare (Ireland) Ltd.

 

Loperamid - substancja czynna preparatu - przeczytaj

Właściwości loperamidu: Loperamid jest doustnym lekiem przeciwbiegunkowym. Zmniejsza ruchy jelit, wydłuża czas przechodzenia treści pokarmowej przez jelita. Loperamid nie leczy przyczyny biegunki, hamuje tylko jej objawy - ułatwia utrzymanie stolca, jednocześnie zmniejszając natychmiastową potrzebę wypróżnienia (parcie na stolec). Skutkiem działania leku jest zmniejszenie częstości i liczby wypróżnień.
Wskazania: Objawowe leczenie ostrej i przewlekłej biegunki. U pacjentów z wytworzoną przetoką jelita krętego lek może być stosowany w celu zmniejszenia liczby i objętości stolców oraz zwiększenia ich konsystencji. Lek można także stosować w objawowym leczeniu ostrych epizodów biegunki związanej z zespołem jelita drażliwego u osób dorosłych (od 18. roku życia) po uprzednim zdiagnozowaniu tej choroby przez lekarza.
Przeciwwskazania: Leku nie należy podawać pacjentom z uczuleniem (nadwrażliwością) na substancję czynną (loperamid) lub na którykolwiek z pozostałych składników leku. Leku nie należy stosować do leczenia zasadniczego w stanach takich jak: ostra czerwonka przebiegająca z obecnością krwi w kale i wysoką gorączką, ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy spowodowane bakteriami chorobotwórczymi, rzekomobłoniaste zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków o szerokim zakresie działania. Leku nie należy stosować w przypadkach, w których należy unikać zwolnienia perystaltyki jelit, z powodu możliwego ryzyka wystąpienia ciężkich powikłań, w tym niedrożności jelit, rozszerzenia okrężnicy i toksycznego rozszerzenia okrężnicy. Lek należy natychmiast odstawić, jeżeli wystąpi zaparcie, wzdęcie brzucha lub niedrożność. Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat.
Ostrzeżenia i środki ostrożności: Jeśli objawy nasilą się lub nie ustąpią w ciągu 48 godzin po zastosowaniu loperamidu, należy skontaktować się z lekarzem. Leczenie biegunki loperamidem jest leczeniem wyłącznie objawowym. W każdym przypadku, w którym możliwe jest ustalenie przyczyny biegunki, gdy jest to uzasadnione (lub wskazane) lekarz zaleci odpowiednie leczenie. U pacjentów z biegunką, zwłaszcza dzieci, może wystąpić odwodnienie i nadmierna utrata elektrolitów - należy uzupełniać niedobory wody i soli mineralnych. U pacjentów z AIDS leczonych z powodu biegunki loperamidem, należy przerwać stosowanie leku przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta zaburzenia czynności wątroby, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku. Pacjenci ze zdiagnozowanym przez lekarza zespołem jelita drażliwego przed przyjęciem leku powinni omówić leczenie z lekarzem w szczególności, gdy: pacjent ma 40 lat lub więcej i minęło trochę czasu od ostatniego epizodu objawów jelita drażliwego, lub jeśli tym razem objawy różnią się od tych występujących poprzednio; u pacjenta występują ciężkie zaparcia; nastąpiło zmniejszenie masy ciała; objawy związane z zespołem jelita drażliwego nasilą się; wystąpią nowe objawy; po podaniu leku w ostrej biegunce w ciągu 48 godzin objawy nie ustąpią; gdy nawracające napady biegunki będą trwać dłużej niż 2 tygodnie. Leku nie należy przyjmować w celu niezgodnym z jego wskazaniem do stosowania ani w dawkach większych niż zalecane. U pacjentów przyjmujących zbyt duże dawki loperamidu obserwowano występowanie ciężkich zaburzeń pracy serca.
Wpływ na kierowanie pojazdami: W przebiegu biegunki leczonej loperamidem mogą wystąpić: zmęczenie, zawroty głowy lub senność, dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn w ruchu.
Możliwe działania niepożądane: Wiele działań niepożądanych występujących w czasie stosowania loperamidu jest częstymi objawami zespołów biegunkowych (dyskomfort i ból w jamie brzusznej, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej, zmęczenie, senność, zawroty głowy, zaparcie, wzdęcia z oddawaniem gazów). Często objawy te trudno jest odróżnić od działań niepożądanych stosowanego leku.
Często obserwowano następujące działania niepożądane: ból głowy, zawroty głowy, zatwardzenie, wzdęcia i nudności. Niezbyt często:  bezsenność, bóle i dolegliwości w obrębie brzucha, suchość w jamie ustnej, ból w nadbrzuszu, wymioty, niestrawność, wysypka skórna. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, nieprawidłowa koordynacja, obniżony poziom świadomości, utrata świadomości, hipertonia, senność, otępienie, niedrożność jelita, rozszerzenie okrężnicy, pieczenie języka, zwiększenie obwodu brzucha, obrzęk naczynioruchowy, wysypka pęcherzowa, świąd, pokrzywka, zwężenie źrenicy, zatrzymanie moczu i zmęczenie.
W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.